Posty

Nadzieja

 Powróciłam! Po roku ale jednak. Tak, jak wtedy - jestem po obejrzeniu komedii romantycznej. Tym razem the Holiday. Aktualnie słucham soundtracku z tego filmu na słuchawkach i próbuję nauczyć się czegoś na jutrzejszą przepytkę z literatury francuskiej XVII wieku. Kandyd, amiright?  Co się wydarzyło przez ten rok, w którym mnie nie było? Zdiagnozowano mnie z depresją i bezsennością (mam leki), przeszłam na dziekankę i zaliczyłam dno dna. Dobrych rzeczy było wiele. Nawet więcej, bo ten stan depresyjny to raczej jedna długotrwałą trudność, a szczęścia było dużo małych i większych sytuacji, które złożyły się w jedną całość. Ale do tego wrócę innego dnia.  Dziś chciałabym podzielić się raczej innym uczuciem, a mianowicie - nadzieją. Po tych wszystkich upadkach, które zaliczyłam w tym roku czuję, że wreszcie chyba się podnoszę. Jakoś powoli wychodzę z tego dołu. Na razie chcę powoli wprowadzić wieczorną rutynę, przestać leżeć w łóżku oglądając seriale i systematycznie sprzątać ...

Przemyślenia i wspomnienia

Nawet nie wiem od czego zacząć. Więc zacznę od początku. "jeśli nie wiesz co robić - ucz się języków" od zawsze mawiała mi mama. I tak zrobiłam. Ale o tym później. Za dokładnie 2 tygodnie kończę 20 lat. Niby mało, niby jeszcze dzieciak, ale uwierzcie mi, kiedy wam mówię, że przeżyłam już wiele. Na każdym kroku dotykały mnie tragedie; moja codzienność otoczona była śmierciami, chorobami, alkoholem, rozpadem rodziny, płaczem, poddawaniem się, samookaleczeniem, złamanym sercem, depresją, nadwagą... (oczywiści było także mnóstwo wspaniałych chwil, ale budują nas trudności. W dużej mierze przynajmniej.) I nie, nie piszę tego stawiając się w roli ofiary, lecz bardziej jako garstka nadziei dla tych, którzy przechodzą przez to samo. A może i nawet nie piszę tego dla nikogo innego, tylko dla mnie, bo nieważne jak wysoko się wspinam i tak zawsze upadam. Myślę nad poddaniem się, przyjęciem łatwiejszej drogi lub porzuceniem wszystkiego i oddaniem się śmierci. Brzmię jak typowa, dramatyzu...