Przemyślenia i wspomnienia
Nawet nie wiem od czego zacząć. Więc zacznę od początku.
"jeśli nie wiesz co robić - ucz się języków" od zawsze mawiała mi mama. I tak zrobiłam. Ale o tym później.
Za dokładnie 2 tygodnie kończę 20 lat. Niby mało, niby jeszcze dzieciak, ale uwierzcie mi, kiedy wam mówię, że przeżyłam już wiele. Na każdym kroku dotykały mnie tragedie; moja codzienność otoczona była śmierciami, chorobami, alkoholem, rozpadem rodziny, płaczem, poddawaniem się, samookaleczeniem, złamanym sercem, depresją, nadwagą... (oczywiści było także mnóstwo wspaniałych chwil, ale budują nas trudności. W dużej mierze przynajmniej.) I nie, nie piszę tego stawiając się w roli ofiary, lecz bardziej jako garstka nadziei dla tych, którzy przechodzą przez to samo. A może i nawet nie piszę tego dla nikogo innego, tylko dla mnie, bo nieważne jak wysoko się wspinam i tak zawsze upadam. Myślę nad poddaniem się, przyjęciem łatwiejszej drogi lub porzuceniem wszystkiego i oddaniem się śmierci. Brzmię jak typowa, dramatyzująca nastolatka teraz. Cóż, może 20 lat to jednak nadal dzieciak :). Ale piszę prosto z serca. Więc czemu się nie poddałam? A no dlatego, że mam marzenia. Mam wizję szczęśliwej przyszłości, na którą wiem, WIEM I W TO MOCNO WIERZĘ, że zasługuję. Nie jestem jakimś mistrzem w kochaniu siebie i moje poczucie własnej wartości pozostawia wiele do życzenia i zdaje sobie sprawę, że mam jeszcze dużo przed sobą, jeśli chodzi o rozwój w tej dziedzinie, ale czuję, że jest mi pisane dobre i wspaniałe życie. Nie wiem kiedy, nie wiem gdzie, nie wiem z kim, ale wiem, że gdy będę umierać chcę pomyśleć, że przeżyłam je najlepiej jak mogłam. Dlatego nie przestaję. Nie zapadam się na lata i nie rezygnuję. Upadam, fakt, przeżywam porażki i chowam się na jakiś czas, regenerując siły, lecz później wracając z jeszcze większą ekscytacją i nadzieją na lepsze. Aktualnie jestem w dziwnym stanie. Jeszcze nie wiem co to za stan. Z jednej strony czuję się nie do końca okej, w sensie, że wiem, że bywały lepsze momenty, ale nie pamiętam kiedy ostatnio robiłam tak dużo rzeczy. W przeciągu mniej niż miesiąca znalazłam pracę, byłam na wielu kursach, zaczęłam wolontariat, podjęłam naukę kolejnego języka, wynajęłam sama mieszkanie i je urządziłam, podjęłam decyzje o dawstwie szpiku i krwi, zaraz zaczynam drugi rok studiów i jeszcze trochę innych, może mniejszych zwycięstw. Jestem z siebie bardzo dumna i robię mnóstwo rzeczy, które pomagają mi się rozwijać, ale nie do końca czuję się sobą w tym wszystkim. Nie zrozumcie mnie źle - Każda z tych rzeczy jest jak najbardziej moim własnym wyborem i sprawia mi szczęście. Nie mogę jednak znaleźć czasu na pasje, które wcześniej sprawiały mi frajdę. Uwielbiam gotować, a teraz nie mam na to w ogóle siły. Nie zajmuję się ogrodem, rzadko maluję i praktycznie nic nie czytam. Nie mogę znaleźć czasu na robienie tych wszystkich rzeczy, które nie mają na celu mnie rozwinąć i w jakiś sposób spełnić, ale mają zapełnić mój wolny czas i dać mi odpocząć. Zaczęłam w wolnych chwilach oglądać seriale i przeraża mnie fakt, że tylko to chce mi się robić. W moim przypadku jest to oznaka nadchodzącego spadku energetycznego i zakopania się na jakiś czas pod pierzyną. A jednak nie do końca tak to wygląda. Dlatego nie rozumiem trochę tego okresu. Wychodzę z założenia, że mój organizm jeszcze się przystosowuje do nowej sytuacji. Myślę, że innego wytłumaczenia nie ma. Jednakowoż mam nadzieję, że od października (czyli mam na myśli od wtorku, bo wtedy zaczynam znów uczelnię) wrócę do mniejszego 'leniuchowania' w czasie wolnym. Dużo w takiej sytuacji jem. Przez około pół roku schudłam 20kg. Nie żadnymi głodówkami, czy super dietami, ale zdrowo i rozsądnie. Potem zachorowałam, miałam operację. Mała gównoprocedura, nic strasznego, ale potem w moim życiu miłosnym zaczęło tak mocno się sypać, że popadłam w straszną depresję i przytyłam i tak tyje od marca. 10kg mi już przybyło. Jedzenie to moja największa miłość i największy wróg. Tak jak mówiłam, kocham gotować, smakować, łączyć i poznawać, ale, gdy przychodzi zły czas nie patrzę już na walory smakowe. Obżeram się do takiego momentu, że płaczę, wymiotuję i myślę, że zaraz nadejdzie mój koniec, że pęknę. Używam jedzenia do samookaleczania się. Już dawno aż tak się nie skrzywdziłam jedzeniem, ale zaczynam zauważać, że jem tym razem z nudów. Nie zwracam uwagi na to, co pakuję do ust. Jeden talerz za drugim, zamówienia online, śmieciowa garmażerka, przekąski, słodycze. Wszystko po kolei. Łączy się to bardzo z tym, że nie gotuję, bo jak coś zrobię sama to przynajmniej zajmie mi to trochę czasu i jest na pewno mniej kaloryczne niż jakieś kupione żarcie, którego nawet nie będę podgrzewać i zjem, mózg nie zdąży zrozumieć, że już coś zjadł i nadal będę jeść. Za szybko, za dużo, niezdrowo. Widzę w lustrze jak tyję. Z dnia na dzień, z godziny na godzinę. Może brzmi to jak przesada, ale jestem już przewrażliwiona na tym punkcie i tak naprawdę nie wiem jak wyglądam. W lustrze widzę tylko wielką postać, która znów nie mieści się w spodnie. Zwalam na to też w dużej mierze moje nikłe życie miłosne. Wielokrotnie przewijały mi się zauroczenia, chwilowe przygody, ale nigdy nie byłam w związku. Raz w życiu kochałam. Przez ostatni rok. Byłam zakochana w kimś, kto mnie nie kochał, ale dał mi nadzieję, że może kiedyś tak będzie. Zatraciłam się w tej miłości i nie dostrzegałam tego. Nie rozumiałam, że już nie ma mnie, jako jednostki, ale jest tylko moje uczucie. To, co teraz powiem dotarło do mnie dopiero niedawno. Nie da się nas pokochać, jeśli jesteśmy tym, czym ktoś chce żebyśmy byli. To nie jest to. Nie tego szukamy. Nie do tego dążymy. Jestem z tych, którzy wierzą w prawdziwą miłość. Tak, taką jak z komedii romantycznych, na których rozpływam się, rozmarzam i płaczę. Chciałabym kiedyś mieć rodzinę, dzieci i być szczęśliwa z osobą, którą kocham, która także kocha mnie. Oczywiście zwalam cały mój brak farta na to, jak wyglądam, ale zdaję sobie sprawę, że raczej to nie jest powód moich problemów miłosnych. Wiem, że ten temat jest głębszy. Prawdopodobnie wiąże się to z moim brakiem odwagi, strachem przed odrzuceniem, brakiem zaufania, strachem przed kolejnym zatraceniem się, itp. itd., ale nie jestem jeszcze gotowa, by podjąć próbę rozmyślania nad tym. Skupiam się teraz na sobie. Jesteśmy jedyną osobą, z którą spędzimy całe swoje życie. Dlatego chcę, żeby spędzało mi się czas ze sobą dobrze. Może kiedyś się uda spełnić moje marzenie o związku niczym z 'The Notebook', a jak nie to będzie trzeba przeewaluować wizje swojej przyszłości. Na razie żegnam. Czy kiedykolwiek tu wrócę? Być może. Na razie nikt nie wie, że coś tu piszę. To bardziej taka forma pamiętnika, może i autobiografii, czy też dodatek do terapii, by łatwiej mi było zatrzymać jakieś przemyślenie na dłużej.
Mogę zostawić was, a w sumie głównie siebie z myślą, że piszę to po obejrzeniu filmu 'Jedz, módl się i kochaj'. Filmu, który nie był jakiś mega wspaniały, ale pokazał mi to, co potrzebowałam. Chyba wreszcie skończę książkę:)
Komentarze
Prześlij komentarz